að ég vilji ekki vera félagslega meðvituð og hafa skoðanir á IceSave og fara með mjólkurfernurnar í fernugáminn.  Það er bara...  að það er alveg fullt starf og miklu meira en það að fylgjast með öllu, vita hvað er „rétt“ – eða að minnsta kosti skynsamlegt – og skola mjólkurfernurnar.  Og yfirleitt á ég bara fullt í fangi með að vera ég.  Það þýðir samt ekki að ég velti ekki stundum fyrir mér hvað maður geti nú gert til að búa til betri heim.  Ég hef áður viðrað skoðanir mínar á því að standa á Austurvelli og öskra á Alþingishúsið, augljóslega er ég ekki kandídat í það.  Ég er líka alveg á því að ef maður ætlar að breyta heiminum til hins betra sé heillavænlegast að byrja á sjálfum sér.  Svo hvað er það sem ég get gert?  Ég reyni nú yfirleitt að fara með pappír í tilheyrandi pappírsgám og meiraðsegja stífa pappann undan morgunkorni og svoleiðis, þó ég hafi gefist upp á að skola mjólkurfernurnar þegar hálfs árs birgðir voru komnar inn í geymslu og lyktin orðin frekar svona... súr.  Ah, en hvað með morgunkornið sjálft?  Þau eru nú reyndar orðin þó nokkuð mörg árin síðan ég heyrði fyrst um „alþjóðlegar samsteypur“ sem framleiða korn og kjöt allt að því í verksmiðjum – ef ekki bara alveg í verksmiðjum – og arðrændu um það bil alla sem þær komast upp með að arðræna.  Sérstaklega fátækt verkafólk.  Ég fór hinsvegar að velta þessu sífellt meira fyrir mér eftir að ég horfði á Zeitgeist og Zeitgeist: Addendum um daginn og hef því ákveðið að gera – bara í rólegheitum – úttekt á því hversu mikið slík fjölþjóðfyrirtæki koma við mitt daglega líf – og hvað ég get mögulega gert til að draga úr því, ef ekki bara losa mig alveg við slík áhrif.  Þar sem ég er að skrifa þessa romsu með bolla af „heimatilbúna“ kakókaffinu mínu mér við hlið ákvað ég að byrja á vöru sem er í miklu uppáhaldi á mínu heimili:  SwissMiss.  Svo hér gós:

Úttekt á algengum vörumerkjum.  1. vers:  SwissMiss.

SwissMiss er framleitt af fyrirtæki sem nefnist ConAgra Foods og er staðsett, hiss, ekki í Sviss heldur Bandaríkjunum.  Eða er allavega með höfuðstöðvar þar.  Í Omaha, Nebraska.  Á heimasíðunni þeirra segir hvergi hvaðan hráefnin í SwissMiss koma, nema að það sé gert úr „blend of rich, dark European cocoas“.  Ég hélt að kakóbaunir kæmu aðallega frá Suður-Ameríku?  Eru þær ræktaðar í Evrópu líka?  Neibb, skv. Wikipedia koma þær reyndar frá aðallega frá Afríku (Fílabeinsströndinni, Ghana og Nígeríu), en líka Suður- og Mið-Ameríku (Brasilíu, Kambódíu og Ekvador) og suðurhluta Norður-Ameríku og svo Indónesíu.  Ekki ein einasta kakóbaun frá Evrópu.  Hinsvegar fer vinnsla þeirra að mestu fram í Bandaríkjunum og Evrópu svo kannski kaupa þeir kakóduftið sitt þaðan.  Þó ég efist um það.  „Evrópskt kakó“ getur alveg eins þýtt að uppskriftin hafi upphaflega komið frá Evrópu. 

Hitt aðalinnihaldið í SwissMiss er sykur.  Sykur er búinn til annað hvort úr sykurreyr (70% sykurs í heiminum), sem er ræktaður á Indlandi og í Brasilíu, eða sykurrófum (hin 30 prósentin) sem eru ræktaðar í iðnríkjunum.  Aftur er ekki hægt að finna hvaðan hráefnið í SwissMiss kemur.

Það fer ekkert á milli mála að ConAgra Foods selur vörurnar sínar um allan heim og svo sannarlega eru mörg hráefnin í vörunum ræktuð víðs vegar um heiminn.  Hvað gerist þarna á milli er ekki rætt á heimasíðunni þeirra og þeir virðast að minnsta kosti gefa í skyn að allt sé framleitt í Bandaríkjunum þó það sé reyndar ekki sagt beint.

Er ConAgra Foods þá eitt af hinum illu fjölþjóðafyrirtækjum?  Tja, það er allavega bandarískt risafyrirtæki með anga út um allan heim, sem mörgum þykir nú nóg til  eilítillar tortryggni.  Og það drepur örlítið ánægjuna af að drekka kakó – eða borða súkkulaði – að gera sér grein fyrir því að kakóbaunir koma frá einhverjum fátækustu löndum heims.

Maður gæti ákveðið að sniðganga slík fyrirtæki bara út á prinsippið, svona „ég versla bara við lítil heimilisfyrirtæki“ mottó – en þá þyrfti ég líka að hætt að kaupa vörur frá Hunt’s, La Choy (td. sojasósa), Wesson (matarolía), Orville Redenbacher (popp) og Peter Pan (hnetusmjör).  Já, öll þessi merki heyra undir ConAgra Foods.  Og þetta eru bara þau sem ég kannaðist við í fljótu bragði.  Svo hvað á maður að gera?

Sjálfri finnst mér, svona í fljótu bragði, næsta skref vera að velta fyrir sér hráefnum, eins og til dæmis hvar kakóbaunir eru ræktaðar.  Ein lausn væri að kaupa kakóduft frá FairTrade (ég held að það sé hægt) og blanda svo sjálfur sykri út í (sem hægt er að fá frá FairTrade líka).  Sjóarakakó er hvort sem er best.  Annað skref er svo að gera sér allavega grein fyrir hvaðan vörur framleiddar úr þessum hráefnum koma og það ætla ég að halda áfram að skoða.  Af því ég hef svo lítið að gera...

velta fyrir mér hvort ég ætti að mæta á Austurvöll til að mótmæla þegar þingið kemur saman í dag.  Ég mætti aldrei í mótmælin þegar síðasta ríkisstjórn var felld – aðallega vegna þess að ég meika ekki að vera innan um mikið af fólki.  Sérstaklega ekki í tilfinningaríkum og intens sittjúasjónum eins og þessar voru – og eru.  En svo er líka annað.  Þegar ég hugsa málið – sérstaklega í ljósi atburða undanfarinna mánuða – þá hef ég í rauninni enga trú á að það skipti nokkru máli hverjir það eru sem sitja á Alþingi eða í Stjórnarráðinu.  Þegar allt kemur til alls er þetta bara fólk eins og við.  Þau eru hvorki ofurhetjur né ofurskúrkar.  Bara fólk.  Eins og við.  Nákvæmlega jafn breyskt, nákvæmlega jafn ófullkomið, leitandi og ráðvillt og allir aðrir.  Við ættum kannski að velta fyrir okkur hvað við myndum gera í sömu stöðu og þau eru?

Það er hins vegar ekki pojntið hjá mér að bera blak af Jóhönnu eða Steingrími eða Össur eða Ögmundi eða Davíð eða hvað þetta lið heitir allt saman.  Neinei.  Pojntið hjá mér er að spyrja:  En hvað um okkur?  Það er alltaf verið að segja:  Þessi gerði þetta og þessi gerði hitt og þetta er allt þeim að kenna.  Förum og hendum í þau skyri!  Og fúlum eggjum!  Já!  En enda þótt það sé vafalaust gaman að henda skyri og fúleggjum þá spyr maður sig – hvað leysir það?  Hverju breytir það?  Síðast fengum við nýja ríkisstjórn.  Það er ekki ár síðan.  Hvað viljum við núna?  Aðrar kosningar?  Aftur nýja ríkisstjórn?  Og hvað svo?  Haldiði að það komi eitthvað til með breytast við það?

Nei, ég held að fólk þurfi að skoða hver er hin raunverulega rót vandans.  Og ég er ekki að tala um Alþjóðagjaldeyrissjóðinn eða peningakerfið (já ég er búin að horfa á Zeitgeist.  Báðar.  OG John Perkins).  En þetta eru bara börn vandans.  Fenrisúlfur og Miðgarðsormur.  Nei, rót vandans er aksjúallí við.  Vegna þess að við keyptum það sem AGS og peningakerfið og allt sem það batterí seldi okkur.  Bókstaflega.  Og lausn vandans felst í að við hættum að kaupa það.  Ah, en þar stendur hnífurinn grafinn í hundinum.  Í fyrsta lagi vegna þess að við þurfum jú að kaupa allar okkar nauðsynjar, en líka vegna þess að, ja, okkur finnst bara svo gaman að kaupa stöff.  Það er svo margt sem okkur finnst alveg bráðnauðsynlegt að kaupa og þar með eiga.  Sem við höldum að sé algjörlega ómissandi fyrir lífsheill okkar og hamingju.  Það þurfa jú allir að eiga sjónvarp – helst flatskjá auðvitað, með heimabíókerfi eða einhverju svoleiðis – og svo þarf vídjótæki og dvdtæki og tölvu og svo þurfa krakkarnir að hafa sjónvarp inni hjá sér fyrir plaeisteisjóntölvuna og bara til að foreldrarnir geti haft sínar græjur í friði og svo þurfa allir að eiga fartölvu og gsm síma og bíll er alveg bráðnauðsynlegur, ekki hægt að lifa án hans og flott föt, nýjasta tíska og helst einhver almennileg merki og og og...

Ókei, ég veit ég er að taka það allra augljósasta.  Þetta er það sem allir vita, það sem hefur verið sagt skrilljón sinnum um kaupæði, lífsgæðakapphlaup og ofuráherslu á efnisleg gæði.  Við vitum betur núna, er það ekki?  Þetta var kannski svona 2007 en við höfum lært af reynslunni, ekki satt?  Nei.  Ekki satt.  Betur má ef duga skal.  Það er stundum sagt að maður þurfi að ná botninum til að geta farið að fara upp aftur.  Og við höfum hvergi nærri náð botninum ennþá.

Ég held að fólk þurfi alvarlega að hugsa sinn gang, ekki út frá því hvað „þeir“ eigi að gera fyrir það, heldur hvað það sjálft þarf að gera.  Hvað það er sem skiptir máli.  Hvað er nauðsynlegt.  Hvað það getur sjálft gert til að komast út úr „kaupa-menningunni“.  Mér finnst þeim tíma betur varið en að henda skyri og fúleggjum.  Því þegar allt kemur alls er bara ein manneskja sem ég get alltaf haft fullkoma stjórn á hvað gerir. 

Ég.

vá!  Ekkert blogg síðan á aðfangadag!  Ussussuss...
Er fólk annars eitthvað að blogga ennþá?  Eru ekki bara allir á fésbókinni?  Ég sé reyndar að samkvæmt teljaranum hérna til hliðar virðist ótrúlegur fjöldi kíkja hérna inn - en ég hef hann reyndar sterklega grunaðan um að vera pínu ofvirkur.

Agglavega, þá er minns á kafi í þjóðfræði og líður eins og fiski í sjó, blóma í eggi og svo framvegis og framvegis og þar fram eftir götunum.  Þetta er bara skemmtilegasta nám í heimi og núna er ég að læra um orðróma og kjaftasögur, flökkusögur og brandara, graffiti og tattú, performansa, leik og ritúöl, íslensk ævintýri og svo hvernig á að safna öllu þessu efni!  Bara gaman

Sem minnir mig á :  Ef þið hafið heyrt góðar sögur nýlega, eða brandara, eða kjaftasögur eða hafið skemmtilegt tattú eða kunnið góð ráð við kvefi eða öðrum kvillum eða ef þið vitið um einhverjar hefðir á vinnustöðum eða í fjölskyldum eða innan vinahóps, þá má alveg endilega láta mig vita.  Það er að segja, ef ykkur er sama þó ég spyrji ykkur út í það

Hey og svo er litla barnið mitt bara orðinn að táningi!  Jeminn eini.  Og hljómar þar að auki eins og hann sé með viðvarandi hæsi og á bara ekkert langt í að verða jafn stór og ég!  Ég verð orðin amma áður en ég veit af...  Enda að verða alveg skelfilega gömul, fer að halla í fertugt á föstudaginn!!  Ætti maður kannski bráðum að fara að verða fullorðinn?

Ætti ég kannski bara að sækja um vinnu í Bónus strax og spara mér allt erfiðið sem ég stend frammi fyrir akkúrat núna?  (Og af hverju geri ég þetta ALLTAF?  Það er ekki eins og ég hafi ekki VITAÐ strax í haust að ég myndi þurfa að skila 15 bls ritgerð núna í lok nóvember! OG stóra verkefninu í Inngangnum að fornleifafræði OG lokaverkefninu í kortagerðinni...!  Sem er reyndar ekki fyrr en í næstu viku en samt! ).  Eins gott að ég hætti í náttúrulandfræðinni - ég færi endanlega yfirum ef ég ætti líka að vera að skila skýrslu um jarðvegsrannsókn núna...

En nah...  Ég myndi ekki endast viku í Bónus.  Ég yrði geðveik af að hafa ekkert að lesa nema innihaldslýsingar   Best að druslast áfram við að finna rök fyrir því af hverju ég myndi skipuleggja menningarsögulegan fornleifauppgröft við Fjárhól á Síðu í Vestur-Skaftafellssýslu...

um gluggann...  Já það er erfitt að ákveða hvað mann langar að verða þegar maður verður stór.  Só far hef ég ákveðið að verða kennari, jarðeðlisfræðingur, þjóðfræðingur og svo þjóð-/landfræðingur.  Og enn er ekki komin endanleg niðurstaða í málið.  En engar áhyggjur kæru vinir, engar meiriháttar kúvendingar eru fyrirsjáanlegar, aðeins örlitlar leiðréttingar á stefnu.

Ég hef sumsé komist að þeirri niðurstöðu að Raunvísindadeild Háskóla Íslands (heitir víst Verkfræði- og Náttúruvísindasvið núna) sé bara alls ekki mitt þing og er þess vegna hætt við að læra land(a)fræði, fyrir utan tvo áfanga sem ég ætla að klára núna á haustönninni og ætti - vonandi - að geta fengið metna inn í þjóðfræðina.  Þjóðfræði nebbla rokkar.  Það er bara ekkert skemmtilegra. 
Ég er bara í einum þjóðfræðikúrs á þessari önn og það eru líka einu tímarnir sem ég mæti ALLTAF í.  Heimaverkefni fyrir síðasta tíma var að horfa á Borat.  Heimaverkefni fyrir næstu viku er að horfa á Bugs Bunny.  Ég fæ að skrifa ritgerð um teiknimyndasögu.  Þessa teiknimyndasögu. Skóli bara gerist ekki betri.  Og svo fæ ég að skrifa BA-ritgerðina mína um leikfélagið mitt!  Landfræðin hefur ekkert í þetta.

er nýi besti vinur minn.  Hvort  því veldur afspyrnu lélegar pípulagnir á stúdentagörðunum þar sem ég bý eða ótrúleg framleiðsla eldri sonar míns er ég ekki viss um en það virðist bara vera eftir salernisferðir hans sem drullusokkurinn er nauðsynlegur.  Spurning...

Þetta er nú reyndar ekki alveg mín uppáhaldsgerð en víst samt mun einfaldara - að maður tali nú ekki um umhverfisvænna - en eða hella einhverjum baneitruðum vökva ofan í salernið.  Og fyrst kóngar og keisarar hafa litið á þessar mannlegu afurðir sem lostæti og herramannsmat hlýt að ráða við að nota drullusokk.

heitt.  Meira að segja of heitt.  Ég veit ekki með ykkur en í mínum bókum er þetta eiginlega hætt að flokkast undir gott veður.  Mér finnst að maður þurfi að geta andað í góðu veðri.  Og það er eiginlega varla hægt lengur.  Það liggur við að ég sé fegin að vera veik í dag og þurfa ekki að díla við flóknari hluti en umbrotin í maganum á mér.  Ég er ekki viss um að gæti það.

að lesa bók um daginn.  Sem er nottla alls ekki í frásögur færandi.  Og engan veginn óvenjulegt fyrir mig.  Nema hvað, í bókinni sem ég var að lesa var aðalsöguhetjan ákaflega upptekin af "tea and scones".  Þeir sem þekkja hið minnsta til mín vita að ég er forfallin tedrykkjumanneskja og eitthvað rámaði mig í að hafa borðað svona "scones" í þau skipti sem ég hef heimsótt eyjuna Logres og ekki líkað neitt sérlega illa.  Svo allt í einu langaði mig alveg gríðarlega í svona "tea and scones" - það hljómar eitthvað svo svakalega vel.  Nú, teið er auðvitað lítið mál, ég á ALLTAF te.  Helst tvær til þrjár mismunandi gerðir - og Melroses er EKKI ein af þeim.  En hvernig nær maður sér í svona scones?  Ég man nú ekki eftir því að svoleiðis fínerí sé sérstaklega algengt í bakaríum landsins og þar að auki er ég skítblönk og hef ekkert efni á því að eyða péningum í bakarísfínerí.  Bara eitt að gera - ráðast í bakstur.  Ég á risastóra, appelsínugula matreiðslubók sem hingað til hefur aðallega verið nýtt til að baka bananaköku sem synir mínir eru sérlega hrifnir af (fyrir utan að nýta ágætlega alla frosnu banana sem eru í frystinum) og geta meiraðsegja bakað meira og minna sjálfir en kannski lumaði hún líka á uppskrift að svona "scones".  Aftast í þessari öndvegis bók er yfirlit yfir uppskriftir eftir löndum og undir "England" fann ég "enskar skonsur".  Hljómaði líklega.  Best að prófa.  Og svona líka rosalega einfalt - tók svona 10-15 mínútur að koma því í ofninn og aðrar 10-15 að bakast.  Þessar líka fínu ensku skonsur á bara hálftíma!  Nýbakaðar!  Og akkúrat eins og ég mundi eftir svona "scones".

Svo nú er ég alveg húkkt á "tea and scones" og borða svoleiðis upp á hvern dag.  Og er alveg sama þó ég þurfi að baka annan hvern dag.  Og keypti bláberjasultu með.  Jömmí.

að fá að vita að ég þarf að klára BA-prófið í þjóðfræðinni á næsta skólaári.  LÍN-dæmi.  Það þýðir að á næstu þremur önnum (haust, vor og sumar) þarf ég að klára 90 ECTS einingar (45 gamlar).  Ætla reyndar að reyna að klára 106 ECTS (53 gamlar) - það eru tveir kúrsar í þjóðfræðinni sem ég bara get ekki sleppt.  Ég meina, þegar manni býðst að læra um húmor í háskólanum, hvernig getur maður sleppt svoleiðis tækifæri?!?!    Um svipað leyti á næsta ári verð ég sumsé sveitt að klára lokaritgerðina mína.  Sem ég hef ekki hugmynd um hvað ætti að vera.

En hey, mér gekk bara ógissla vel í því sem ég kláraði núna í vor.  Fjórir kúrsar, 40 ECTS og 8,5 í öllum.  Fékk meiraðsegja 9,5 fyrir eina ritgerðina - ég sveif á marglitu skýi í heila viku á eftir!

Svo næsti vetur verður skóli, skóli og aftur skóli.  Gvöð hvað ég hlakka til.  :þ

verkefnum mínum hjá LÍN er að skrá tekjur fólks eftir útlenzkum skattframtölum.
Í dag skráði ég tekjur af kínversku skattframtali.  Bjargaði deginum. 

 úr dalnum þar sem ég hringdi kirkjuklukkum upp á líf og dauða, var slitin sundur af hestum, óð forað og fikraði mig eftir næfurþunnum ís.  Stal eplum og var strítt af göldróttri býflugu.  Og lærði og lærði og lærði þar til það sauð á heilasellunum og hitti gamla vini og nýja.  Dalurinn... Maður þarf bara að hafa verið þar.  Svo einfalt er það.

Takk fyrir samveruna allar rúsínukrúsídúllurnar mínar sem voruð þar líka!

er bara farið að síga á seinni hluta maí, prófin búin, árshátíð leikfélagsins búin og ég byrjuð að vinna.  Jahérna.

Í sumar verð ég sumsé virðulegur ríkisstarfsmaður hjá Lánasjóði íslenskra námsmanna.  Gaman að því.  Það verður samt óneitanlega pínu skrýtið að vera að vinna allt sumarið - ég held bara svei mér þá að það hafi ekki gerst síðan 2002.  En ég hlýt nú að lifa það af

alveg rétt.

Á morgun, laugardaginn 10. maí, kl. 14.40, verður fluttur á Rás 1 útvarpsþátturinn Þjóðbrók.  Þessi tiltekni þáttur mun fjalla um fjögur áhugaleikfélög á landinu og sér undirrituð (það er ég sko ) um það þriðja í röðinni, sem er Leikfélag Selfoss.  Hin eru Halaleikhópurinn, Freyvangsleikhúsið og Leikfélag Vestmannaeyja.

Allir að hlusta!

ólýsanleg, frelsistilfinningin sem gagntekur mann þegar maður gengur út úr prófi og veit að maður þarf aldrei aftur að taka próf í þessu tiltekna efni aftur (já ég þykist nú alveg vita að mér hafi allavega gengið ÞAÐ vel ), að maður þarf aldrei aftur að reyna að muna hundrað og tíu atriði um Frey (sem hét víst ekki Freyr, heldur Yngvi ) eða hof eða mýrar eða hræ hangandi uppí tré eða Ibn FaDlan eða einhverja gæja sem skrifuðu á latínu á þjóðflutningaöld.  Ég gæti alveg þurft að nota eitthvað af þessu - en ég þarf aldrei aftur að muna þetta allt í einu.  Sem er geggjað.

Og núna er bara eitt próf eftir og það er ekki fyrr en á miðvikudaginn.  Ég held bara svei mér þá að ég taki mér frí frá skruddunum í dag.

Sjúddírarírei...