ólýsanleg, frelsistilfinningin sem gagntekur mann þegar maður gengur út úr prófi og veit að maður þarf aldrei aftur að taka próf í þessu tiltekna efni aftur (já ég þykist nú alveg vita að mér hafi allavega gengið ÞAÐ vel ), að maður þarf aldrei aftur að reyna að muna hundrað og tíu atriði um Frey (sem hét víst ekki Freyr, heldur Yngvi ) eða hof eða mýrar eða hræ hangandi uppí tré eða Ibn FaDlan eða einhverja gæja sem skrifuðu á latínu á þjóðflutningaöld.  Ég gæti alveg þurft að nota eitthvað af þessu - en ég þarf aldrei aftur að muna þetta allt í einu.  Sem er geggjað.

Og núna er bara eitt próf eftir og það er ekki fyrr en á miðvikudaginn.  Ég held bara svei mér þá að ég taki mér frí frá skruddunum í dag.

Sjúddírarírei...