að ég hefði ekki fyrir mitt litla líf þorað að viðurkenna að mér
þætti stærðfræði
skemmtileg. Ég meina, hverjum
finnst stærðfræði skemmtileg?!?! Að viðurkenna það í
grunnskóla að manni finnist stærðfræði skemmtileg jafngildir
félagslegu harakiri. Svo ég taldi mér trú um að mér fyndist
stærðfræði leiðinleg og ennfremur að ég væri ekkert góð í
henni. Ég gerði það svo vel að ég þurfti að taka tvo
stærðfræðiáfanga síðustu önnina mína í fjölbraut, ég hafði alltaf
slegið henni á frest. En... mér finnst stærðfræði bara ekkert
leiðinleg. Hún er erfið, en hún er ekki leiðinleg. Það
er ekki til það fyrirbæri í heiminum sem ekki er hægt að lýsa
stærðfræðilega eða sem stærðfræðin snertir ekki á einn eða annan
hátt. Við notum tölur og stærðfræði (sem fjallar jú um
stærðir) í nánast öllu sem við tökum okkur fyrir hendur,
oft - og yfirleitt - alveg ómeðvitað. Við metum fjarlægðir,
tíma, magn, hlutföll os.frv. Við byrjum að nota stærðfræði -
ja, um leið og við fæðumst! Svo stærðfræði er ekki bara
skemmtileg og nauðsynleg, hún er algjörlega óaðskiljanlegur hluti
af okkur og því umhverfi sem við lifum og hrærumst í. Áfram
stærðfræði!!