á Dalvík verður hér eftir fastur
liður á hverju ári.
Ekki spurning. Ég
meina, ég náði ekki smakka nema einn rétt (saltfiskvöfflurnar,
og þær ERU æði!
Hvað sem litla systir segir
) – mar verður nottla að
standa sig betur næst!
Mig skortir orð. Þetta var bara... dásamlegur
dagur. Og
nótt. Og
morgun.
Hann hófst með því að við systurnar
vöknuðum hressar og kátar
fyrir klukkan 7 að morgni
laugardagsins og drifum okkur af stað. Ekki oft sem maður leggur af stað
bara um það leyti sem mar ætlar sér!
Við brunuðum í bæinn og alla leið
vestur í bæ til að ná í Víði vitleysing sem hafði ekki getað komið
sér undan því að mæta í eitthvað partí kvöldið áður...
Síðan var bara lagt af stað í
snarhasti, enda mikill spenningur að hitta allt yndislega fólkið
sem beið okkar (ábyggilega í ofvæni!
) á
Dalvík. Ferðin
gekk stóráfallalaust fyrir utan einstaka hrotu í Víði sem
ollu á stundum nærri því útafkeyrslum og
árekstrum...
(Neinei Víðir minn, ekkert í alvörunni, þetta var bara of
freistandi til að sleppa því...
)
Þegar til Dalvíkur kom var ekkert
verið að tvínóna við hlutina enda enginn tími til þess, heldur
barað skella sér í græna gallann, sletta málningu framan í sig og
svo niðrí bæ að dreifa auglýsingableðlum fyrir sýningu á Mávinum
seinna um daginn.
Litla systir var bara ansi liðtæk – þetta kemur allt saman hjá
henni... Ég held ég
gefist ekkert upp á henni alveg strax!
Og svo þurfti auðvitað
að fá sér saltfiskvöfflu. Það er nú ekki hægt að mæta á
Fiskidaginn mikla án þess...
Þegar bleðlarnir voru búnir var
kominn tími á að skemmta fólkinu á fiskideginum enn frekar með
ýmiskonar gerningum og gjörningum: Síldin var að sjálfsögðu afar
viðeigandi, við apaköttuðumst meðal fjöldans í dálitla stund og
enduðum svo á plani við höfnina þar sem stiginn var dans undir
kröftugri bunu úr snjógerðarvél (vatn en ekki snjór sem betur fer!
) þannig að allir urðu rennandi blautir – og skemmtu sér svona
líka vel! Bara
gaman! Stomp tók
við af vatnsdansinum – það ætluðu sko ekki allir að
vera með í stompinu þar sem einhverjir höfðu aldrei gert
soleis áður (ég vissi nú bara eiginlega varla um hvað málið snerist
– hafði bara svona óljósa hugmynd
) en mjög fljótlega voru bara
allir farnir að vera með hvort sem þeir vissu hvað þeir voru að
gera eða ekki. Það var
bara ekki hægt annað, fílíngurinn var svo mikill! Reyndar var mér svo sagt síðar að
þetta hafi verið afskaplega kaotískt stomp...
En gaman var
það!
Næst á dagskrá var að fara í sturtu
og þurr föt – allir voru blautir inn að beini. Meirað segja litla systir sem lét
ekki hafa sig út í dans eða stomp eða neitt skemmtilegt en stóð svo
bara við hliðina á vatnsbununni! 
Ekki var samt gefinn langur tími til
þess, því það var komið að því að drífa sig í Hánefsstaðarreit
(úff, ég vona að þetta sé rétt nafn) þar sem lokasýning á Mávinum
fór fram. Og gamanið
ætlaði bara engan enda að taka! Leikararnir skemmtu sér
greinilega konunglega og áhorfendur engu síður – meirað segja og
jafnvel enn frekar ef þeir höfðu séð sýninguna áður, því nokkuð bar
á... tja, frávikum í flutningnum... Ég á aldrei eftir að gleyma Möshu
í krokket með plómuna...
Hrein snilld!
Og fjörið hélt áfram – og áfram – og
áfram – og áfram! Það
var grillað í aðsetri okkar í skíðaskálanum á einnota grillum sem
náðu ekki að kveikja í kofanum þrátt fyrir einlæga tilraun til
þess, hakkisakk var spilað fyrir og eftir mat – með misgóðum
árangri
, kvöldvakan í brekkunni var yndisleg (ég fæ aldrei nóg
af vögguvísunni úr Allra kvikinda líki og Aldís er gegt frábær
rotta! – að öllu öðru ólöstuðu of kors) og svo var bara gaman og
gaman og meira gaman!
Ég held ég fari ekkert nánar út í
uppátækin sem farið var út í þegar líða tók á nóttina – þau voru
mörg og margvísleg og mjög mismunandi gáfuleg... 
Morguninn eftir var fólk misjafnlega
hresst en tókst samt að hesthúsa öllum morgunmatnum þannig að þegar
mestu svefnpurrrrrrkurnar komu niður þurftum við virkilega að nota
allt okkar ímyndunarafl til að útbúa ætan morgunverð (mæli t.d.
ekki með gúrkum og appelsínumarmelaði saman...
) – þó að sumir
hafi nú reyndar ekki haft sérlega mikla matarlyst af einhverjum
einkennilegum ástæðum... 
En svo var bara eftir að ganga frá,
taka til og koma sér af stað heim aftur... Einhverjir ákváðu að framlengja
skemmtuninni og skella sér í riverrafting sem var víst alveg gegt
gaman og hefði verið æði að fara með en það verður víst bara að
bíða betri tíma.
Svo þangað til næst, sem ég vona að
verði sem allra allra fyrst! Knús og kyss og takk fyrir
samveruna!